Prolog

Stojąc na krawędzi mostu i spoglądając w nurt rwącej rzeki, pomyślała, że to musiało się tak skończyć. Rwąca woda, to miejsce i wszechobecna ciemność. Już tego doświadczyła, ale dopiero będąc tu zrozumiała, że wszystko od samego początku prowadziło ją do tego właśnie miejsca.

Ucieczka nigdy nie była rozwiązaniem.

Parsknęła i spuściła wzrok. Oparła się plecami o barierkę, drżące palce zaciskając na metalowych prętach. Przez chwilę słyszała wyłącznie swój urywany oddech i tłukące się w piersi serce, ale potem...

– Lexi.

Z wrażenia omal się nie ześlizgnęła. Mocniej zacisnęła palce, starając się ignorować to, że wilgotne od potu dłonie nie miały oparcia. Nie chciała się odwracać, choć rozsądek podpowiadał jej, że powinna. Stanie plecami do kogoś takiego jak on nie miało prawa skończyć się dobrze.

Usłyszała kroki – ledwo słyszalne, ale wciąż obecne. Robił to specjalnie? Już zdradził jej swoją obecność, ale to niczego nie zmieniała. Już samo to, że tutaj był, wystarczająco komplikowało sytuację. To, że nie miała dokąd uciec, niczego nie ułatwiało.

Zmusiła się do tego, żeby po prostu tam stać. Balansowała na wąskiej krawędzi, w duchu modląc się, by zmienił zdanie i odpuścił. Co prawda czuła, że oszukuje samą siebie i że wszystko skoczy się właśnie tu, ale wciąż miała nadzieję.

– Lexi, proszę... – spróbował raz jeszcze.

Zacisnęła usta. Musiała zamknąć oczy, by zachować równowagę, kiedy nagle zakręciło jej się w głowie. Żołądek podszedł aż do gardła, cudem nie wywracając się na drugą stronę. Chciała zwymiotować, choć zarazem okazanie słabości było ostatnim, na co chciała sobie pozwolić. Wciąż zresztą nie rozumiała, dlaczego sama jego obecność wzbudzała w niej aż tak skrajne odczucia.

Chciała krzyczeć. Chciała uciekać. Chciała...

Nie mamy sobie nic do powiedzenia...

Dlaczego to brzmiało jak kłamstwo?

Zrozumienie przyszło nagle, zaledwie chwilowe i jakby przytłumione przez nadmiar innych emocji – zwłaszcza obrzydzenie. Dlaczego w ogóle tu była? Czemu balansowała na krawędzi mostu, skoro...?

Ruch za plecami. Drgnęła i jeszcze mocniej zacisnęła palce na barierce. Omal nie krzyknęła, kiedy poczuła zaciskające się na ramionach dłonie.

– Puść!

Ale było za późno.

Poczuła szarpnięcie, a potem została wciągnięta za bezpieczną barierkę. Kolana ugięły się pod nią, ale nie upadła, zataczając się i niemal wpadając mu w ramiona. Odskoczyła jak oparzona, próbując opędzić się od jego dłoni, zupełnie jakby niechciany dotyk mógł zostawić trwałe ślady na jej skórze. Chciała go uderzyć, ale stał spokojnie gdzieś poza zasięgiem jej wzroku, milczący, spokojny i... zbyt obecny. Lexi zaś nie miała odwagi na niego spojrzeć, gotowa przysiąc, że kiedy uniesie głowę, wydarzy się coś nieuniknionego, co nie powinno mieć miejsca.

Cofnęła się o krok. Była gotowa przysiąc, że on również się poruszył, skracając dzielącą ich odległość. To przypominało jakąś chorą, sadystyczną grę, w której każdym ruchem prowokowała go do podejścia bliżej. Tylko pozornie pozwalał, by trzymała dystans, wydając się tylko czekać na moment, by w końcu całkiem go ukrócić.

Nie rozumiała. Chciała żeby zniknął, a wraz z nim niechęć, którą go darzyła. Już nie próbowała zrozumieć, skąd brały się te uczucia. Nienawidziła go i była z tym pogodzona, zwłaszcza że nie chciał odpuścić. Gdyby tylko wyjechała wcześniej, a on dał jej święty spokój, mogliby rozejść się w zgodzie, ale teraz?

– Lexi – odezwał się ponownie, nieznośnie łagodnie i... niemal troskliwie. Oczywiście, że jej to robił. – Co chciałaś zrobić?

Nie odpowiedziała. Potrząsnęła głową, pozwalając włosom opaść na twarz. Schowała się za zasłoną poplątanych loków, za nic nie chcąc na niego spojrzeć.

Miała nadzieję, że w ciemności nawet on nie dostrzeże tego, że płakała.

Ach, no tak... Co chciałam...?

– Odejdź.

Na więcej nie było ją stać. Drżała, chwiejąc się na nogach i z trudem łapiąc oddech. Chciała dodać coś więcej, ale własny głos wydał jej się słaby i zbyt piskliwy. Brzmiał jak godny pożałowania bełkot, a nie stanowcze polecenie, któremu ktoś taki jak on miałby szansę ulec.

Oczywiście, nie posłuchał. Przynajmniej nie roześmiał się, ale nie potrafiła tego docenić, skoro zarazem czuła, że przesunął się bliżej. Bijące od jego ciała ciepło i dłonie, które spoczęły na jej ramionach, mówiły same za siebie.

Znalazła się w potrzasku.

Ucieczka dobiegła końca.

Nie mam pojęcia, co robię. Serio. Ale od tak dawna korciło mnie, by napisać coś nowego, że gdy tylko przyszedł do mnie pomysł, nie mogłam się powstrzymać przed zrealizowaniem go. Zobaczymy, co z tego będzie, ale prawda jest taka, że właśnie cieszę się jak dziecko. Zwłaszcza że wracam do mojej absolutnie ukochanej tematyki – istoty nadnaturalne i mrok… Miejmy nadzieję, że dużo mroku.

Z dedykacją dla Gabi, bo mogę. I że masz do mnie cierpliwość, o.